6. Ogień (Muza SX 1004 wyd. 1973)

Muzyka: Tadeusz Nalepa
Słowa: Bogdan Loebl

 

Skład zespołu:

1. Mira Kubasińska – śpiew
2. Tadeusz Nalepa – gitary
3. Tadeusz Trzciński – harmonijka
4. Jerzy Goleniewski – gitara basowa
5. Stefan Płaza – perkusja

• Reżyser dźwięku: Janusz Urbański
• Operator dźwięku: Krystyna Urbańska
• Projekt graficzny: Marek Karewicz

 

Płyta Ogień w mojej opinii stanowi wyjątkowe dzieło tandemu artystycznego: Nalepy, który w tym momencie osiągnął apogeum dojrzałości kompozytorskiej, Bogdana Loebla, który po raz kolejny potwierdził swój wielki talent literacki oraz Miry Kubasińskiej, będącej wówczas w świetnej formie wokalnej[1]. Nad całością świetnego materiału roztacza się cień kompozycji Wielki ogień, która jest najbardziej rozbudowana formą muzyczną jaką popełni „ojciec polskiego bluesa”. Kompozycję wyróżniają narastający dramatyzm, stopniowo budowane napięcie, zarówno w wymiarze dynamiki jak i faktury dźwiękowej, zmiany rytmiki, kolejne dokładane części wpadającego w trans zespołu, unisona, wreszcie wyjątkowa partia wokalna Miry Kubasinskiej, którą w wyjątkowy sposób opisał Przemysław Rojek: … I kiedy Mira Kubasińska – na krawędzi krzyku – wybucha frazą o ciągle jeszcze palącym się ogniu, robi się dziko, pogańsko, oto jakaś wirująca przy świętojańskim płomieniu (z czasów, w których nikt go świętojańskim nie nazwał) słowiańska Kybele wyśpiewuje całe swoje pożądanie, niepodzieloną jeszcze przez judeochrześcijaństwo, mistyczną, orgazmiczną jedność ducha i ciała [2]. Na płycie Ogień Miry Kubasiskiej obecna jest największa dawka emocji i dramatyzmu jaki udało się wygenerować Breakautom. Duża w tym zasługa wokalistki, która nawet przy bardzo skromnym akompaniamencie gitary Nalepy, w kompozycji Liście zabrał wiatr - proroczym epitafium miłosnym - wzbiła się na wyżyny dramaturgii wykonawczej. Wielki ładunek emocji i ekspresji zawierają linie wokalne idealnie stapiające się z gitarą Nalepy. To wielki atut, widoczny praktycznie w każdym utworze zamieszczonym na omawianym albumie. Ozdobą pozostaje również klimatyczny blues (Czarno-czarny film) stylowo zaśpiewany przez Kubasińską, który łamie monopol Nalepy na wykonywanie tej formy muzycznej i czyni ja równocześnie pionierką wokalistyki bluesowej w Polsce.

Opracowanie: Wojciech Kwieciński